Хоосон

Цаг хугацаанаас надад юу ч үлдсэнгүй ээ
Цагаан ч биш, хар ч биш болж орхив, би
Цаг хугацаанаас би юуг ч авч чадсангүй ээ
Царай зүсэнд минь зовлон ч биш, жаргал ч биш үлдэв

Тэнгэрийн зүг хараад хараад би тэнгэр болсонгүй
Тэвчин хүлцэж, сөрж зүтгэсэн хүн хэвээр л үлдэв
Амьдраад амьдраад амьдралыг дуусгаж барсангүй
Аяа, үхээд ч үнэнийг олохгүйгээ мэдлээ...

/Л.Өлзийтөгс/

Энэ шүлгийг л өнөөдөр яагаад ч юм оруулмаар санагдаад... Ийм л бодол ер нь их төрөх болж... Амьдрах хугацаандаа би олон олон өдрүүдийг өнгөрөөж, олон олон үйл явдлыг үзэж туулж, олон хүмүүстэй уулзаж, олон удаа уйлж, олон олон өдөр инээж, амьдралыг өөрийнхөө замаар, жамаар нэлээдгүй хугацаанд үзэж туулжээ... Гэвч энэ хугацаанд би нэг л юмыг бүүр алдчихаж... Өөрийгөө... Хэн гэдгээ, намайг гэж тодотгодог тэр зан чанар, дүр төрх анхандаа чухам юу байсныг одоо би мэдэхээргүй болж... Дэндүү олон юм мэдэх гэж, юм болгоны учрыг олох гэж, дэндүү алдаагүй хэрсүү амьдрах гэж дэндүүү ихээр хичээсний эцэст юу болов гэхээр... Би өөрөө алдагдаж, эсвэл дэндүү олон хий мөрөөдөл, эрмэлзэлдээ туйлдаж унаж, шатаж дуусаж... Сэтгэл зүрхний минь хөг хэмнэл ч одоо нэгэнт алдагдаж, тоос шороонд дарагдсан үхмэл зүйл болж хувирчээ... Амьтай голтой хэвээрээ ч түүнд хөдлөл, хөөрөл баясал, мэдрэмж, гуниг ч тэр, ер нь юу ч алга... Хов хоосон нэлгэр их зай... Үг ч надаас гарахаа байж... Би юу ч хэлж чадахаа байж, мэдэрч чадахаа байж, илэрхийлж, бас өөрийнхөөрөө байж чадахаа ч байчиж... Би мөн чанараа алдаад дуусаж... Ер нь миний өөрийн гэх зүйл, Би гэдэг тэр зүйл минь ямархуу хэлбэр дүрстэй, өнгө төрхтэй байсныг би одоо санах гэж хичээгээд ч санаж чадахгүй байна... Жинхэнэ Би ямар хүн байсан юм бэ? Өнгөрсөн цагт байсан тэр олон Би, одооны энэ Би аль нь жинхэнэ нь юм бэ? Одоогийн байгаа Би лав надад огтхон ч таалагдахгүй байна, тэр ер нь юу хийгээд яваа юм бэ... Хууууурамч амьтан... Хүсэл мөрөөдөлгүй, итгэл найдваргүй, зорилгогүй, таашаалгүй...